Dat is iets waar je zin van krijgt. Om naar toe te gaan. Het lonkt naar je. Het jaarthema dat de landelijke kerk ons aanreikt is dit keer: “Als nieuw, leven in het licht van Gods Koninkrijk”. In dat “als nieuw” hoorde ik in eerste instantie iets als: hersteld, opgepoetst,
kan nog jaren mee mensen! Dat klinkt toch anders dan “Nieuw!, komt dat zien!” Is het oude wijn in opgelapte zakken?
De ondertitel is een nodige toevoeging. Die klinkt grootser en eeuwig en uitnodigend. “Leven in het licht van Gods Koninkrijk”. Dat licht, zo geloven we in de kerk, is tot ons gekomen in Jezus Christus. Hij deed dat Licht aan. En waar wij leven in zijn Geest
kan ook het licht aangaan. En hoe heerlijk is het licht als je het een tijd lang hebt gemist!
We zijn als gemeenschappen onderweg, gedreven door de geest die in Jezus was, en die van verre komt aangewaaid. Vanuit dat lonkend perspectief.
Waar zijn we dan naar toe onderweg? Wat is uw lonkend perspectief? Is dat niet voor iedereen anders? Hebben we als kerk ook een gezamenlijk perspectief? Jazeker! Maar het is nog net zo mooi en vaag als altijd. De hemel en de aarde worden nieuw geschapen. En
God is dan Koning over alle volken. Niet vernieuwd of als nieuw maar echt nieuw. Hoe? Dat weet God, maar de belofte staat in Openbaring, het laatste Bijbelboek. Aan ons is de uitnodiging om op de weg erheen te leven. In vrede, in liefde en in gerechtigheid.
Waar we op die weg voortgaan maken we nu al mooie, troostrijke en waardevolle dingen mee. Licht en Vreugde! Een voorproefje van het Koninkrijk Gods.
Maar banen wij en wie ons zijn voorgegaan alleen maar de weg voor een toekomstige generatie? Of zullen allen die gelovig mee zijn gegaan er ook deel aan krijgen? Of zelfs gewoon allen die ooit geboren zijn? Ik wil best wat doen voor de komende generaties, en
ja ik ervaar dat het een zinvolle weg is, maar ik word toch pas echt blij als ik ooit deel mag zijn van het einddoel. En is ons geloof er ook niet: “opdat onze vreugde volkomen zij”? En volkomen is het hier en nu niet.
Maar de dood dan? Nou, God laat niet in de steek wat en wie Hij ooit schiep. Zo beginnen we elke kerkdienst opnieuw. De grootste bemoediging die er is, tegen alle twijfel in. Als wij voor elkaar gelovig, en vertrouwend tekens van dat Licht van het Koninkrijk zijn,
dan welt dat lonkend perspectief op. Misschien ervaren we dat het diepst als we temidden van onze medegelovigen zingen: “Ga met God en Hij zal met je zijn”, en “Ik zal er zijn”. Nu en aan het einde. Het is brandstof. Het geeft kracht waar wij rouw en verdriet ervaren. In wat ons schokt en afbrokkelt. Als we vragen naar het nut van alles. Het lonkend perspectief houdt ons gaande. In alle voorlopigheid.
Ds. R. Blokland