Na tijden van wrede vervolgingen, werd 17 eeuwen geleden
het geloof in Jezus als Koning een wettelijk toegestane religie.
En de tot Hem bekeerde Romeinse keizer Constantijn
riep enkele jaren daarna de christenheid samen
om verschillen in geloven die er waren ontstaan te bespreken.
Dat was in Nicea, in 325.

Het voornaamste werd de formulering dat
God een 3-eenheid is: Vader, Zoon en heilige Geest.
Eén en ondeelbaar. Wat betekent dat?
Bijvoorbeeld: God zelf is een relatie.
En daarmee is geloven een relatie.
Relatie tot God. En relatie tot ieder die zich aan God toevertrouwt.

Daarmee gaan wat strepen door zaken die wij belangrijk zijn gaan vinden.
Allereerst dat wij als gelovigen enkelingen zijn. In de trant van:
‘Ik en mijn Bijbel en mijn gebed en mijn gevoelens en mijn gedachten’.
Geloven doe je samen. Op zondag, als de gemeenschap bij elkaar komt,
en van maandag tot en met zaterdag, in je leven, werk en vrije tijd.

En er gaat een haal door ‘Wij als kerkgenootschap zijn het belangrijkste’.
Wij zijn de enigen niet. En niet de eersten. En niet de laatsten.
Ook als geloofsgemeenschappen leven wij in relatie tot elkaar.
Dat zou je niet zeggen als je let op ons gedrag.
En wie in Maarssen heeft daar nog verdriet van?
De 508 jaar sinds de Reformatie in ons Westerse deel van de wereld
zijn evenzovele jaren leven in verscheurdheid.
En de scheuring tussen West en Oost in de kerk, in 1054,
heeft ons ook eeuwenlang vervreemd van elkaars rijkdom.
Maar blijft staan: wij zijn elkaar gegeven.

Zo is een eeuwenoude Geloofsbelijdenis tot op vandaag actueel.