van over het water

#Doeslief

Sire is een nieuwe campagne begonnen in Nederland: Doeslief, oftewel “doe eens lief”.
Een opmerkelijke slogan. Blijkbaar hebben we dat in Nederland nodig, een oneliner om ons eraan te herinneren vriendelijk te doen tegen onze medemens. Dat gaat blijkbaar
niet vanzelf. Het doet me denken aan de woorden van Jezus in Matthéüs 24 dat aan het einde der tijden de liefde zal verkillen. Wordt dat nu zichtbaar in de manier waarop we omgaan met spoorwegpersoneel, caissières, hulpverleners of de gebaren die mensen naar elkaar kunnen maken in het verkeer? De liefde verkilt volgens Sire alom en daarom dan maar die oproep: Doeslief.
Toch begrijp ik die campagne wel. Als iets je aan het hart gaat, kunnen emoties snel de overhand krijgen en wordt er niet altijd meer nagedacht. Een gebaar, een gezichtsuitdrukking, even lik op stuk geven. Het gebeurt vaak voordat je het in de gaten hebt. Zelfs binnen de kerk kunnen we gemakkelijk kritiek hebben op elkaar en elkaar de maat nemen. In plaats van dat we elkaar liefhebben en aanvaarden. Ook Jezus sprak mensen niet naar de mond en kon met felle bewoordingen het een en ander duidelijk maken. Maar wel altijd om de mensen terug te laten keren tot de liefde van God. Met andere woorden: om levens te veranderen. Lief doen kostte Hem zelfs zijn leven. Maar geen onvertogen woord over de mensen die Hem dat aandeden. Maar wel een roep om vergeving.
#Doeslief Het gaat daarbij dus niet alleen om wat wij wel en niet moeten doen. Het gaat dieper dan dat. Het gaat hier om de manier waarop we met elkaar omgaan, over onderlinge verhoudingen tot elkaar: vriendelijkheid, nederigheid, hartelijkheid, behulpzaamheid. We leven niet alleen op deze wereld. We zijn elkaar geschonken en daarom houden we rekening met elkaar.

ds. Piet Vellekoop
(met dank aan Ariane Kuyvenhoven)




april 2019

Een artikel wat ik een paar weken geleden heb uitgescheurd ligt nog steeds op mijn bureau: Eenzame zielen.Een miljoen Nederlanders zijn eenzaam. Ik kan het mij amper voorstellen. Terwijl ik ook weet hoeveel mensen er zitten te wachten op een beetje aandacht.

Maar wat is eenzaamheid? Iedereen voelt zich weleens eenzaam. Bedoelt is in het artikel echter de eenzaamheid als een sociaal isolement. Mensen die letterlijk geen voet meer buiten de deur zetten. Mensen met een schaamtegevoel om te erkennen dat hun netwerk te klein is geworden of helemaal is verdwenen. Berusting is een levenshouding die daarbij vaak om de hoek komt kijken. Met soms de televisie als het enige lijntje met de buitenwereld.

Zelf doe ik er nog eentje bij. De overheid benadrukt dat het met name mensen zijn die geen regulier werk meer hebben. Door mijn eigen situatie heb ik tot mijn verwondering en verbijstering ontdekt dat er ook nogal wat werkende alleen gaanden zijn die in wezen een geïsoleerd leven leiden (lijden). Soms hebben mensen die midden in het maatschappelijke leven staan in het persoonlijke leven gen contacten. Die keren dat ik dat ontdek vind ik dat heel schokkend. En soms zie ik ook dat eenzaamheid uit eenzaamheid voortkomt. Het is met andere woorden een familie- of generatieprobleem.

Helaas, een oplossing heb ik niet een-twee-drie. Vanwege de schaamte houden mensen vaak de schijn op dat ze een leuk en sociaal leven leiden. Want heel vaak weten of vermoeden mensen dat er iets schort aan hun leven. Maar die waarheid is te pijnlijk om onder ogen te zien.

Wat wij wellicht kunnen doen is belangstellend vragen en vooral luisteren, luisteren en luisteren. En luisterend daar doorheen proeven en verwoorden. Dan mag je misschien iets voor mensen betekenen. Het zou al heel wat zij als het taboe op de eenzaamheid als isolement verdwijnt. Dat er meer mensen zijn zoals zij. Als ik de krant mag geloven wel een miljoen. Onvoorstelbaar.

ds. Piet Vellekoop

Van over het water

Een artikel wat ik een paar weken geleden heb uitgescheurd ligt nog steeds op mijn bureau: Eenzame zielen.Een miljoen Nederlanders zijn eenzaam. Ik kan het mij amper voorstellen. Terwijl ik ook weet hoeveel mensen er zitten te wachten op een beetje aandacht.

Maar wat is eenzaamheid? Iedereen voelt zich weleens eenzaam. Bedoelt is in het artikel echter de eenzaamheid als een sociaal isolement. Mensen die letterlijk geen voet meer buiten de deur zetten. Mensen met een schaamtegevoel om te erkennen dat hun netwerk te klein is geworden of helemaal is verdwenen. Berusting is een levenshouding die daarbij vaak om de hoek komt kijken. Met soms de televisie als het enige lijntje met de buitenwereld.

Zelf doe ik er nog eentje bij. De overheid benadrukt dat het met name mensen zijn die geen regulier werk meer hebben. Door mijn eigen situatie heb ik tot mijn verwondering en verbijstering ontdekt dat er ook nogal wat werkende alleen gaanden zijn die in wezen een geïsoleerd leven leiden (lijden). Soms hebben mensen die midden in het maatschappelijke leven staan in het persoonlijke leven gen contacten. Die keren dat ik dat ontdek vind ik dat heel schokkend. En soms zie ik ook dat eenzaamheid uit eenzaamheid voortkomt. Het is met andere woorden een familie- of generatieprobleem.

Helaas, een oplossing heb ik niet een-twee-drie. Vanwege de schaamte houden mensen vaak de schijn op dat ze een leuk en sociaal leven leiden. Want heel vaak weten of vermoeden mensen dat er iets schort aan hun leven. Maar die waarheid is te pijnlijk om onder ogen te zien.

Wat wij wellicht kunnen doen is belangstellend vragen en vooral luisteren, luisteren en luisteren. En luisterend daar doorheen proeven en verwoorden. Dan mag je misschien iets voor mensen betekenen. Het zou al heel wat zij als het taboe op de eenzaamheid als isolement verdwijnt. Dat er meer mensen zijn zoals zij. Als ik de krant mag geloven wel een miljoen. Onvoorstelbaar.

ds. Piet Vellekoop

maart 2019

Deze keer is het mij niet zo goed gelukt om in contact te komen met kerken en kerkmensen tijdens mijn reis door Laos en Cambodja. Dat heeft met een aantal oorzaken te maken. De voornaamste daarvan zijn de taalbarrière en de politieke situatie. Maar een enkele keer slaagde ik er wel in een contact te leggen, een gesprek te hebben en een viering te bezoeken; zowel Rooms-katholiek als Protestant.

Ook daar na de viering koffie en soms zelfs een heel catechese en ontmoetingsprogramma. Dit mede ook omdat de mensen uit de verre omgeving naar de kerk komen. Wat mij van de koffie is bijgebleven is de tegenstelling tussen koffiedrinken bij ons na afloop en daar.

Als ik handen heb geschud en bij de keuken mij koffie ontvang kijk ik altijd rond of er mensen alleen staan. Zeker voor vreemdelingen kan het vervelend zijn en soms vermoed ik dat ze al verdwenen zijn nog voordat ik mijn toga heb uitgetrokken. Mijn ervaring in deze vakantie was een geheel andere.

Na de zegen kwam zo ongeveer iedereen om mij heen staan. Gezien mijn lengte en uiterlijk en niet geringe witte haardos was mijn aanwezigheid niet onopgemerkt gebleven; vermoed ik. Maar ook het feit dat ik de psalmen in mijn eigen taal allemaal mee kon zingen was hen niet ontgaan.

Het was een overrompelende ervaring. Terwijl ik daar was om iets van hen te leren, ik ben altijd nieuwsgierig hoe mensen in den vreemde het gemeentezijn en de gemeenschap vorm geven, vroegen ze mij het hemd van het lijf. En weer had ik de ervaring hoe wezenlijk het voor hen is dat je gewoon maar hun viering bezoekt als je op reis bent.

Eenzelfde ervaring had ik ook tien jaar geleden in Frankrijk. Tijdens mijn pelgrimstocht naar Santiago probeerde ik op zondag, een enkele keer zaterdagavond, bewust een ‘temple’, een kerk waarin een Protestantse eredienst wordt gehouden, te bezoeken. Hartverwarmend werd ik telkens ontvangen in die heel kleine Protestantse gemeenschappen. Hetzelfde gold trouwens ook voor onze Rooms-katholieke geloofsgenoten in Frankrijk! Maar de Protestanten vormen daar zo’n kleine minderheid dat ze het als heel bijzonder ervaren en altijd ronduit dankbaar zijn. Terwijl ik dat zelf nog meer was.

Dat u allen op uw vakantie gewoon eens een kerk binnenschuift en gewoon maar kijken en afwachten wat er gebeuren gaat. U spreekt de taal niet? Geen probleem met handen en voeten kom je de hele wereld over is mijn ervaring.

ds. Piet Vellekoop

Van over het water

Deze keer is het mij niet zo goed gelukt om in contact te komen met kerken en kerkmensen tijdens mijn reis door Laos en Cambodja. Dat heeft met een aantal oorzaken te maken. De voornaamste daarvan zijn de taalbarrière en de politieke situatie. Maar een enkele keer slaagde ik er wel in een contact te leggen, een gesprek te hebben en een viering te bezoeken; zowel Rooms-katholiek als Protestant.

Ook daar na de viering koffie en soms zelfs een heel catechese en ontmoetingsprogramma. Dit mede ook omdat de mensen uit de verre omgeving naar de kerk komen. Wat mij van de koffie is bijgebleven is de tegenstelling tussen koffiedrinken bij ons na afloop en daar.

Als ik handen heb geschud en bij de keuken mij koffie ontvang kijk ik altijd rond of er mensen alleen staan. Zeker voor vreemdelingen kan het vervelend zijn en soms vermoed ik dat ze al verdwenen zijn nog voordat ik mijn toga heb uitgetrokken. Mijn ervaring in deze vakantie was een geheel andere.

Na de zegen kwam zo ongeveer iedereen om mij heen staan. Gezien mijn lengte en uiterlijk en niet geringe witte haardos was mijn aanwezigheid niet onopgemerkt gebleven; vermoed ik. Maar ook het feit dat ik de psalmen in mijn eigen taal allemaal mee kon zingen was hen niet ontgaan.

Het was een overrompelende ervaring. Terwijl ik daar was om iets van hen te leren, ik ben altijd nieuwsgierig hoe mensen in den vreemde het gemeentezijn en de gemeenschap vorm geven, vroegen ze mij het hemd van het lijf. En weer had ik de ervaring hoe wezenlijk het voor hen is dat je gewoon maar hun viering bezoekt als je op reis bent.

Eenzelfde ervaring had ik ook tien jaar geleden in Frankrijk. Tijdens mijn pelgrimstocht naar Santiago probeerde ik op zondag, een enkele keer zaterdagavond, bewust een ‘temple’, een kerk waarin een Protestantse eredienst wordt gehouden, te bezoeken. Hartverwarmend werd ik telkens ontvangen in die heel kleine Protestantse gemeenschappen. Hetzelfde gold trouwens ook voor onze Rooms-katholieke geloofsgenoten in Frankrijk! Maar de Protestanten vormen daar zo’n kleine minderheid dat ze het als heel bijzonder ervaren en altijd ronduit dankbaar zijn. Terwijl ik dat zelf nog meer was.

Dat u allen op uw vakantie gewoon eens een kerk binnenschuift en gewoon maar kijken en afwachten wat er gebeuren gaat. U spreekt de taal niet? Geen probleem met handen en voeten kom je de hele wereld over is mijn ervaring.

ds. Piet Vellekoop

maart 2019

Vaarwel

Terwijl ik langs de waterkant van het Amsterdam-Rijnkanaal fiets, zie ik dat een paar ooievaars al weer zijn teruggekeerd op hun nest dat hoog op een paal in het weiland staat. Sommige ooievaars overwinteren helemaal in Zuid-Afrika las ik in de krant en vliegen (klimaatneutraal) soms wel 14.000 kilometer. En dan mopper ik als ik op het kleine stukje naar Breukelen soms wat tegenwind heb!
Al trappend en genietend van de natuur denk ik terug aan de afgelopen 7,5 jaar dat ik hier vaker fietste met als het ware de hele gemeente achterop.  

Ik dacht na over hoe je als predikant als een vreemde vogel zomaar een gemeenschap komt binnenvliegen waar je niemand kent. Hoe bijzonder het dan is als mensen je hun vertrouwen schenken en de hoogte- en dieptepunten van hun leven met je delen. Daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn.

Als je dan afscheid neemt zijn al die vreemden, geen vreemden meer, ben je je thuis gaan voelen in je nieuwe nest. Iedereen is als een soort familie voor je geworden. Dat maakt afscheid nemen wel wat droevig. Tegelijk is het een prachtig wonder als je dit zo mag meemaken, dat je van vreemdeling huisgenoot wordt. Daar zijn Bart en ik de gemeente zeer dankbaar voor!

Helaas is het niet gelukt om een persoonlijk en diep contact met alle 1300 leden van onze gemeenschap te krijgen, om iedereen te zien en te spreken. Daar heb ik vast ook steken in laten vallen en dat spijt me oprecht. Ook daarom is het goed als predikanten wisselen, dan krijgt iedereen ook weer een nieuwe kans. Ik ben dankbaar dat ik 7,5 jaar heb mogen werken in de jongste kerkgemeenschap van Maarssen. Het is nog maar zo’n zeven jaar geleden dat wijk 1 van de Hervormde Gemeente te Maarssen en de wijkgemeente Open Hof van de Gereformeerde kerk officieel één gemeente zijn geworden. Samen met mijn collega Piet Vellekoop en al onze voorgangers zijn we als een soort van kraamhulp bij die geboorte aanwezig geweest. Hebben wij aan haar wieg gestaan, een bijzonder moment. Nu bijna 7 jaar verder zet de gemeente weer nieuwe stappen op weg naar de toekomst en mag ze verder groeien. Ik hoop dat ze daarbij altijd een plaats mag zijn van Ontmoeting met God, de ander en de wereld. Een school van de liefde die mensen traint in de weg van de liefde zodat zij net als Jezus in het leven kunnen staan. Een plaats waar je leert om geen extra lijden aan de wereld toe te voegen maar lijden helpt oplossen of samen te dragen.

Ook voor ons breekt een nieuwe fase in ons leven aan. Ik ben dankbaar dat ik een partner heb met een fulltime baan waardoor ik zelf voor een tijdje huisman kan worden. Daardoor kan ik een ‘sabbatical’ nemen, een periode waarin ik mijzelf na 22 jaar non-stop werken weer mag (laten) vernieuwen en inspireren door God, mensen en de natuur. Voorlopig blijven we wel in Maarssen wonen. Voor een jaar lang doen we echter geen werk voor of in de kerk in Maarssen om het afscheid goed af te ronden en niemand voor de voeten te lopen. Na dat jaar komen we heel graag weer eens terug voor bijvoorbeeld een gastpreekbeurt of zomaar voor het bijwonen van een dienst.
Dank aan mijn collega Piet Vellekoop, aan allen, jong en oud met wie ik heb mogen samenwerken de afgelopen jaren en die ons door dik en dun gesteund hebben. Dank aan allen met wie we het leven voor een tijdje mochten delen en met wie we samen mochten werken aan een betere wereld.

Zorg goed voor elkaar en zeker ook voor mijn collega. Probeer waar mogelijk uw steentje bij te dragen zodat niet al mijn taken nu op hem alleen komen te rusten.
Mochten we u niet zien bij het afscheid op 17 maart dan nemen we hier op papier afscheid van u en jou. Ik sluit bij wijze van laatste groet aan alle lezers af met woorden uit Johannes 15:9-17. Die woorden van Jezus kan ik alleen maar onderstrepen. “Blijf in mijn liefde”, wat mensen ook van je zeggen of vinden. Want daar waar liefde is, daar is God te vinden.

Vaarwel lieve mensen.
Met een allerhartelijkste groet en zegen,
Bart van Keulen en Jochem Stuiver

Van de waterkant

Vaarwel

Terwijl ik langs de waterkant van het Amsterdam-Rijnkanaal fiets, zie ik dat een paar ooievaars al weer zijn teruggekeerd op hun nest dat hoog op een paal in het weiland staat. Sommige ooievaars overwinteren helemaal in Zuid-Afrika las ik in de krant en vliegen (klimaatneutraal) soms wel 14.000 kilometer. En dan mopper ik als ik op het kleine stukje naar Breukelen soms wat tegenwind heb!
Al trappend en genietend van de natuur denk ik terug aan de afgelopen 7,5 jaar dat ik hier vaker fietste met als het ware de hele gemeente achterop.  

Ik dacht na over hoe je als predikant als een vreemde vogel zomaar een gemeenschap komt binnenvliegen waar je niemand kent. Hoe bijzonder het dan is als mensen je hun vertrouwen schenken en de hoogte- en dieptepunten van hun leven met je delen. Daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn.

Als je dan afscheid neemt zijn al die vreemden, geen vreemden meer, ben je je thuis gaan voelen in je nieuwe nest. Iedereen is als een soort familie voor je geworden. Dat maakt afscheid nemen wel wat droevig. Tegelijk is het een prachtig wonder als je dit zo mag meemaken, dat je van vreemdeling huisgenoot wordt. Daar zijn Bart en ik de gemeente zeer dankbaar voor!

Helaas is het niet gelukt om een persoonlijk en diep contact met alle 1300 leden van onze gemeenschap te krijgen, om iedereen te zien en te spreken. Daar heb ik vast ook steken in laten vallen en dat spijt me oprecht. Ook daarom is het goed als predikanten wisselen, dan krijgt iedereen ook weer een nieuwe kans. Ik ben dankbaar dat ik 7,5 jaar heb mogen werken in de jongste kerkgemeenschap van Maarssen. Het is nog maar zo’n zeven jaar geleden dat wijk 1 van de Hervormde Gemeente te Maarssen en de wijkgemeente Open Hof van de Gereformeerde kerk officieel één gemeente zijn geworden. Samen met mijn collega Piet Vellekoop en al onze voorgangers zijn we als een soort van kraamhulp bij die geboorte aanwezig geweest. Hebben wij aan haar wieg gestaan, een bijzonder moment. Nu bijna 7 jaar verder zet de gemeente weer nieuwe stappen op weg naar de toekomst en mag ze verder groeien. Ik hoop dat ze daarbij altijd een plaats mag zijn van Ontmoeting met God, de ander en de wereld. Een school van de liefde die mensen traint in de weg van de liefde zodat zij net als Jezus in het leven kunnen staan. Een plaats waar je leert om geen extra lijden aan de wereld toe te voegen maar lijden helpt oplossen of samen te dragen.

Ook voor ons breekt een nieuwe fase in ons leven aan. Ik ben dankbaar dat ik een partner heb met een fulltime baan waardoor ik zelf voor een tijdje huisman kan worden. Daardoor kan ik een ‘sabbatical’ nemen, een periode waarin ik mijzelf na 22 jaar non-stop werken weer mag (laten) vernieuwen en inspireren door God, mensen en de natuur. Voorlopig blijven we wel in Maarssen wonen. Voor een jaar lang doen we echter geen werk voor of in de kerk in Maarssen om het afscheid goed af te ronden en niemand voor de voeten te lopen. Na dat jaar komen we heel graag weer eens terug voor bijvoorbeeld een gastpreekbeurt of zomaar voor het bijwonen van een dienst.
Dank aan mijn collega Piet Vellekoop, aan allen, jong en oud met wie ik heb mogen samenwerken de afgelopen jaren en die ons door dik en dun gesteund hebben. Dank aan allen met wie we het leven voor een tijdje mochten delen en met wie we samen mochten werken aan een betere wereld.

Zorg goed voor elkaar en zeker ook voor mijn collega. Probeer waar mogelijk uw steentje bij te dragen zodat niet al mijn taken nu op hem alleen komen te rusten.
Mochten we u niet zien bij het afscheid op 17 maart dan nemen we hier op papier afscheid van u en jou. Ik sluit bij wijze van laatste groet aan alle lezers af met woorden uit Johannes 15:9-17. Die woorden van Jezus kan ik alleen maar onderstrepen. “Blijf in mijn liefde”, wat mensen ook van je zeggen of vinden. Want daar waar liefde is, daar is God te vinden.

Vaarwel lieve mensen.
Met een allerhartelijkste groet en zegen,
Bart van Keulen en Jochem Stuiver

februari 2017


(of deze keer als titel: Van het Domplein)
Een knipoog van boven
In de zeven jaar dat ik in Utrecht studeerde kwam ik vaak in de Domkerk. Als je even wilt ontsnappen aan de drukte van de stad vind je daar een oase van rust. En niet te vergeten een Domcafé waar je de grootste bonbons van heel Utrecht kunt krijgen! Soms ging ik even in de kerkbanken zitten en keek naar de hoge muren en het lichtspel van de ramen. Dan zat ik te dagdromen dat ik ooit in deze indrukwekkende kerk op de kansel zou mogen staan en de mensen vandaar zou mogen toespreken. Dat het orgel daarna een indrukwekkende Psalm zou inzetten en honderden stemmen zouden klinken.

Deze dagdroom werd werkelijkheid op de avond van 14 januari 2019. Ik stond toen niet op de preekstoel in de Domkerk maar op een podiumwagen voor de Domkerk met het zicht op de Domtoren. Op uitnodiging van het COC mocht ik daar honderden mensen toespreken. Met een boodschap dat christen zijn en LHBTI’er zijn, prima samen kan gaan. Dat liefde haat overwint, dat het licht sterker is dan het donker, dat de ene minderheid de andere minderheid nodig heeft en dat minderheden een zegen kunnen zijn voor de meerderheid.

Daarna werd een moderne Psalm ingezet:

Love shine a light in every corner of the world

Let the love light carry let the love light carry

Light up the magic for every boy and girl

Let our love shine a light in every corner of the world

Ruim 400 mensen van binnen en buiten de kerk in alle soorten en maten zongen op straat de sterren naar beneden. Ik heb zelden zo’n ontroering en verbondenheid tussen totaal verschillende mensen gezien. Mijn ouders die in het publiek stonden pinkten een traantje weg en met hen vele anderen. Ik zie deze gebeurtenis als humor, een knipoog van boven. Dat nota bene dankzij de mensen in Nashville mijn droom in Utrecht uitkwam, ja zelfs nog mooier werd dan ik ooit had durven dromen. Dat uw mooiste dromen ook mogen uitkomen, op wat voor manier dan ook.
ds. Jochem Stuiver



Van de waterkant

(of deze keer als titel: Van het Domplein)
Een knipoog van boven
In de zeven jaar dat ik in Utrecht studeerde kwam ik vaak in de Domkerk. Als je even wilt ontsnappen aan de drukte van de stad vind je daar een oase van rust. En niet te vergeten een Domcafé waar je de grootste bonbons van heel Utrecht kunt krijgen! Soms ging ik even in de kerkbanken zitten en keek naar de hoge muren en het lichtspel van de ramen. Dan zat ik te dagdromen dat ik ooit in deze indrukwekkende kerk op de kansel zou mogen staan en de mensen vandaar zou mogen toespreken. Dat het orgel daarna een indrukwekkende Psalm zou inzetten en honderden stemmen zouden klinken.

Deze dagdroom werd werkelijkheid op de avond van 14 januari 2019. Ik stond toen niet op de preekstoel in de Domkerk maar op een podiumwagen voor de Domkerk met het zicht op de Domtoren. Op uitnodiging van het COC mocht ik daar honderden mensen toespreken. Met een boodschap dat christen zijn en LHBTI’er zijn, prima samen kan gaan. Dat liefde haat overwint, dat het licht sterker is dan het donker, dat de ene minderheid de andere minderheid nodig heeft en dat minderheden een zegen kunnen zijn voor de meerderheid.

Daarna werd een moderne Psalm ingezet:

Love shine a light in every corner of the world

Let the love light carry let the love light carry

Light up the magic for every boy and girl

Let our love shine a light in every corner of the world

Ruim 400 mensen van binnen en buiten de kerk in alle soorten en maten zongen op straat de sterren naar beneden. Ik heb zelden zo’n ontroering en verbondenheid tussen totaal verschillende mensen gezien. Mijn ouders die in het publiek stonden pinkten een traantje weg en met hen vele anderen. Ik zie deze gebeurtenis als humor, een knipoog van boven. Dat nota bene dankzij de mensen in Nashville mijn droom in Utrecht uitkwam, ja zelfs nog mooier werd dan ik ooit had durven dromen. Dat uw mooiste dromen ook mogen uitkomen, op wat voor manier dan ook.
ds. Jochem Stuiver

februari 2019

‘Collega’s op bezoek…’
Het afgelopen jaar zijn er nogal wat collega’s bij mij op bezoek geweest. Ik heb ze een beetje leren kennen door middel van hun autobiografieën of theologische boeken met een biografische lading. Wat mij opvalt in hun biografieën (Jac. van Dijk, Nico ter Linden, Piet de Jong, Wim Verboom) is dat ze allen stuk voor stuk bevlogen zijn èn betrokken op mensen. Ze kijken daarbij niet naar de kerk maar naar de hele maatschappij. Eenieder doet dat vanuit zijn eigen invalshoek en theologie. Ze vertellen daarbij ook waarbij het ene hen wel raakt en het andere niet. Al met al is het een boeiend gesprek geweest tussen en met die collega’s. Je leert ze kennen en waarderen, ook al denk je soms anders over zaken.

Dat laatste geldt hopelijk ook voor de vele echte gesprekken die in de kerk plaatsvinden. Soms wordt er helaas ook over of tegen mensen gesproken. Of worden er aannames gedaan die je in de verste verte niet kunt voorstellen. Dat kan pijn doen en verwijdering geven. Alleen als je echt mét mensen spreekt en een ‘goed gesprek’ hebt, kun je je laten raken, ook al zijn de verschillen soms groot. Je wordt getroffen door een gedachte, een inzicht, een stukje van iemands leven, waardoor jij ook weer vol inspiratie verder kan. Daarom geloof ik ook dat het niet alleen maar toeval is dat de alliteratie (beginletterrijm) van ‘goed gesprek’ overeenkomt met Gods Geest.

ds. Piet Vellekoop